Νάσος Νικόπουλος
Επικοινωνία

Ο Νάσος Νικόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1926. Μετά τις βασικές εγκύκλιες σπουδές του που διακόπηκαν με την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, στη διάρκεια του οποίου έλαβε μέρος στην αντίσταση, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Παρακολούθησε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σκηνοθεσία θεάτρου.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε από τη δεκαετία του ’50 με σκόρπια δημοσιεύματα αισθητικού και ποιητικού λόγου σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Νέα Εστία», «Επιθεώρηση Τέχνης», «Νεοελληνικός Λόγος», «Θερμοπύλες», «Προσανατολισμοί», «Πολιτικό Κριτήριο», «Τομές» κ.α. Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο Έξοδος από τη νηνεμία εκδόθηκε στα 1959 και ακολούθησαν: Χάλκινος Ήχος (1961), Αυλός από ξύλο και σίδερο (1963), Φως από μεσημέρι (1965), Σχέδιο για μεγάλες επιφάνειες (1970), Τα συμβάντα και ο τοίχος (1974), Η κατάθεση (1976), Συμπληρωματική Κατάθεση (1978), Τριάντα και μια νωπογραφίες (1981), Υλικά από κατεδάφιση (1984), Έαρ το ερχόμενον (1986), Το Χρονικό της γενέθλιας πόλης (1988). Επίσης προλόγισε και σχολίασε την έκδοση Άπαντα τα θεατρικά του Άντον Τσέχωφ (1973) και εξέδωσε τα δοκίμια Ο ανθρωπισμός στο θέατρο του Τσέχωφ (1972) και Η ελπίδα στο θέατρο του Άντον Τσέχωφ (1978). Ποιήματά του έχουν μεταφρασθεί στα γαλλικά, βουλγαρικά και ρουμανικά.

Από το 1960, παράλληλα με την ποίηση, ασχολήθηκε συστηματικά και με την αισθητική και κριτική του θεάτρου ως τακτικός συνεργάτης σε διάφορα περιοδικά. Από το 1978 μέχρι το 1987 ήταν ο τακτικός θεατρικός κριτικός της εφημερίδας «Η Αυγή».

Διετέλεσε επί σειρά ετών σύμβουλος για τα πολιτιστικά στο Δήμο Αθηναίων. Ήταν μέλος του Δ.Σ. του «Θεάτρου του Πειραιά» και ιδρυτικό στέλεχος του «Θεάτρου Εξαρχείων».

Πέθανε στην Αθήνα το 1991.

Μεταθανατίως εκδόθηκε το 1995, από τις εκδόσεις Δελφίνι και το Μουσείο και Κέντρο Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου, ο τόμος Κρίσεις για το νεοελληνικό θέατρο, μία επιλογή κριτικών κειμένων του.